درشرایطی که نظام اسلامی ایران برای بقای خود،جنگ را نعمت پنداشته وهمچنان بساط جنگ طلبی وهمه ابرازهای سرکوب،زندان وصدوراحکام متناقض آزادی موقت این وآن زندانی را درمقابل موج دستگیری وبازداشت ها ودایرساختن بساط داغ و درفش با موج اعدام ها داغ نگه می دارد.وحشت رژیم ازگشایس زندان ها وهمسو شدن زندانیان سیاسی و عقیدتی با مردم مخالف جنگ ، زمینه ساز رویکرد نظام به کشتار واعدام زندانیان را در دل هنگامه جنگ در جامعه برجسته می سازد. فراموش نکرده ایم که درسلسله جنایات دهه شصت ،رویکرد رژیم ازوحشت وجودی زندانیان سیاسی، به چه شکلی زمینه سازقتلعام وحشیانه زندانیان سیاسی درتابستان خونین(۶۷) شصت وهفت، بعد ازپایان جنگ هشت ساله ایران وعراق شد وهزاران تن از زندانیان سیاسی گروههای مختلف اپوزیسیون را به پای تیرک های اعدام و گورهای جمعی کشاندند!... آنگاه که نیروی متجاوزامپریالیسم امریکا ورژیم صهیونیستی - فاشیستی اسراییل اشغالگروکودک کُش،دانشگاه‌ها، کارخانه‌ها، مدرسه‌ها ، بیمارستان‌ها را ، پل ها وفرودگاه کشورمان را بمباران می‌کنند و دانشجویان، استادان، کارگران، معلمان، دانش‌آموزان، پرستاران و کادرآموزشی و درمانی را می‌کشند، وقتی رژیم زندان وشکنجه واعدام شرورانه وبا استفاده ازموقعیت جنگی دوباره چوبه‌های دار را برپا کرده و زندانیان سیاسی اسیردرزندان‌ها را می‌کشد، بطوری که دراولین اقدام پس ازآغازجنگ،یک شهروند دوتابعیتی به نام کوروش کیوانی به اتهام «جاسوسی» به چوبه های دارآویخت. پس از آن زندانیان سیاسی- امنیتی مهدی قاسمی،صالح محمدی،سعید داودی و امیرحسین حاتمی اعدام شدند.

گُسیل جغدجنگ برایران دردل افسانه سرایی مذاکرات بی پایه هسته ای، قدرت طلبان جنگ طلب درراس نظام اسلامی ایران که همواره جنگ رانعمت می پنداشتند،درکنارقدرت مداران جنگ طلب خارجی"ترامپ و نتانیاهو"تجاوزآشکارجنگ رادرفضای خفقان وبسته،درکنارقطع ارتباط اینترنیتی برپیکره جامعه ماتحمیل کردند.درچنین هنگامه نابسامانی، نوروزامسال بابُوی بهاروسنبل،ماهی درتُنگ آب برسفره هفت سین جای نگرفت.هلهله کودکان با لباس نوبرتن، راهی کوچه ها نشدند،بلکه سالی اندوهگین دردل مردم مضطرب وپریشان حال باعمونوروزی سیه پوش وغمین برپیکره جامعه ی خونین سراسرایران ظاهرگردید. حاصل کلام طرح این پرسش اساسی است:آیا بمب های آمریکائی- اسرائیلی با فروریختن برسرکودکان دبستانی،بمباران مردم بی دفاع و نابودی آثارتاریخی بی بدیل کشور،دمکراسی وتکثرگرائی برای کشوربه ارمغان خواهندآورد یا نه ؟ فازجدید حمله و تهاجم به زیرساخت‌های انرژی درعسلویه توسط اسرائیل که آمریکاخودرابه نوعی بی خبرازاین تهاجم معرفی کرد،نشانه‌ای آشکارازعزم مداخله گران جنگ طلب برای نابودی همه‌جانبه ایران است.این تجاوز،ضربه‌ای سنگین به مبارزه مردم ایران علیه دیکتاتوری واردکرده است.بمب‌های آنان نه تنها نتوانسته‌اند تغییری درساختارسیاسی رژیم ایجاد کنند،بلکه با کشتن تعدادی ازمهره‌های آن،تنهاهنرشان سلب عاملیت ازجنبش‌های دادخواهی ومدفون کردن جنایات رژیم درزیرآواربمباران‌ها بوده است. اکنون، با به خطرانداختن جان کارگران پالایشگاه‌ها، تحمیل گرسنگی و قحطی به مردم و فروپاشاندن اقتصادبحران‌زده،ازناتوانی خود درتغییررژیم انتقام می‌گیرند. مردم گرسنه وبی سرپناه را همچنان خانه خراب تر از گذشته نموده اند.فشارحداکثری به روزنامه نگاران،معلمان،فعالان جنبش دانشجویی وتهدیدات مکررآنها،موج دستگیری هاراافزایش داده و نمونه های اعدام های روزهای جنگ درسطح شبکه های اجتماعی گزارش شده است.برفرازاین فضا،خانم هاوآقایان سلطنت طلب حتی نمی توانند "سرزمین سوخته"راهم تحویل بگیرند.باری مردم ما دراین هنگامه ناساز، روزگارپرتعب خودرا درنوروزی دیگرآغازکردند.باشد که سبزه وخرمی بهاربا پایان یافتن جنگ واعلان آتش بس، عرصه فعال مبارزه همه جانبه جنبش های اجتماعی رادرهیکل سازماندهی نظم پذیرخویش برای رهایی ازقید حاکمیت اسلامی و تسلط مردم برزندگی خویش برای آزادی و برابری و رهایی همه زندانیان سیاسی،باگشایش درب های زندان های سراسر کشورهموارسازد.

به جاست یاد آورگردیم که دروضعیت جنگ ضد انسانی امروز درایران ومنطقه، که با دخالتگری آشکارمشترک آمریکا و اسرائیل وسیاست های جنگ طلبانه حاکمیت اسلامی حادث شد واوج گرفت.آزادی زندانیان سیاسی،اصلی ترین خواست مردم ماست وهمه خانواده های زندانیان سیاسی وعقیدتی وجنبش عظیم دادخواهی و برابری طلبانه ایران نگران جان آنان است که هر آن در معرض اصابت پهباد ها و موشک ها و آسیب های شرایط جنگی هستند.... مردم ایران که ازیکسو با زندان وشلاق،اعدام وتبعید،فقرو گرانی و بی خانمانی و هولوکاست نظام اسلامی دست بگریبانند وازسوی دیگر دشمنی آمریکاواسراییل باتهاجم بمباران وموشک باران،حق زندگی وچای خوردن مردم ایران را هم زیادی می پندارند، باید فضای جنگ و بمباران را دید و دریافت یعنی چه و گرنه همه‌چیز در مقادیری دود و عدد خلاصه می‌شود. با اینهمه می توان ازسرزمین سوخته یاد کرد! مجموعه خبرها درشرایط جنگی، نگرانی همه خانواده های زندانیان سیاسی را برانگیخته است وجا دارد که خواست آزادی فوری و بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی وعقیدتی رادرسطح جهان درهمبستگی با نیروهای مترقی جوامع میزبان فریاد بزنیم وآزادی همه زندانیان سیاسی را خواستارگردیم

به آنانی که برای جنگ و تهاجم خارجی به ایران هُورا می‌کشند ،باید بدانند ؛ جنگاوران متجاوز،سفیر دمکراسی و آزادی برای ایران نیستند! کلیپی که ازکرمانشاه دریافت کردم، دلم را به درد آورد.مردمی که زیر فشارتورم،بیکاری وسرکوب کمرشان خم شده،حالا باید صدای کسانی را هم بشنوند که ازهزاران فرسخ فریاد می‌زنند:«بزن وتمامش کن!» وهرکس که بگوید«نه به جنگ»،«نه به دخالت خارجی» بلافاصله با سیلی ازتوهین و اتهام روبه‌رو می‌شود. گویی مخالفت با بمباران ایران، به معنای حمایت ازجمهوری اسلامی است! .... نتیجه و جان کلام: آنانی که در تقابل با ما مخالفین دخالت خارجی ، برای جنگ هُورا می کشند، باید بدانند اگر به ایران فکر می کنند ، این جنگ هر روز ادامه پیدا کند، به ضرر مردم ماست یعنی بازنده اصلی مردم ایرانند، خشم ما از رژیم نباید به ادامه جنگ منتهی گردد. منطقی این خواهد بود تا ازپیشداوری درحق مردمی که زیرفشارجنگ له می شوند،خوب است به فریاد مردم زیرآتشفشان سیاست جنگ طلبان داخلی وخارجی نظرافکندوفریادمردم را بشنوندکه برخباثت نظام جنگ طلب وهرچه جنگ افروز، نفرت خود را برزبان میرانند وفریاد می زنند،باید هرچه زودتر این جنگ متوقف گردد: نه به جنگ ، نه به مداخله خارجی!/ زنده باد آزادی و برابری! در آتش جنگ جان زندانیان سیاسی و عقیدتی در خطر هر روزه است و هزاران هزار خانواده نگران وضعیت آنان اند.

در یادداشت پیشین ام آوردم:« جامعه ما با پایان جنگ های هشت ساله ایران وعراق، جنگی که برای رژیم اسلامی نعمت خوانده می شد. با قبول آتش بست، خمینی باسرکشیدن جام زهر،با دستخط بجا مانده ازاو، ما شاهد کشتارعظیم چندین هزارتن زندانی درتابستان ۶۷ درزندان های سراسرایران شاهد گشتیم.هزاران نفر در زندان ها اعدام گشتند و روانه خاوران های ایران شدند...»( ۱) تهاجم جنایتکارانه مشترک نظامی آمریکا و اسرائیل به جغرافیای ایران با عنوان « مهار تهدید هسته ای »یا نوعی مداخله « بشر دوستانه»، همچنان ادامه دارد وطی یک هفته تجاوزات وحملات گسترده که با بمباران مناطق شهری، مدارس، بیمارستان ها، مراکرتجاری، ورزشگاهها،خانه وکاشانه‌ی مردم، نابودی زیرساخت‌های حیاتی وتخریب مراکزاداری،نظامی وکشتارگسترده‌ی غیر نظامیان ازخود به جا گذاشته است. ... اقا رضا خندان ، مجددا روز سه شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۴در چهارمین روزتهاجم مشترک ترامپ و نتانیاهو به ایران، با ابرازنگرانی ازعدم اجرای مصوبه آزادی موقت زندانیان در مناطق جنگی، درسطح رسانه های خبری با بیان هشدارهای پیشین خودوهم‌بندی‌هایش نوشت:«با وجود نامه‌نگاری‌ها وتذکرات متعدد اینجانب رضا خندان و سایرهم‌بندیانم... از آزادی زندانیان اوین جلوگیری شد و فاجعه کشته شدن ده‌ها تن از زندانیان، کارکنان خانواده‌ها و... رقم خورد.»او خطاب به رئیس قوه قضائیه تصریح کرد:« شما نیز به‌عنوان مقامی که با نقض صریح قانون این فاجعه را رقم زدید مسئولیت این اقدام را برعهده گرفتید.»

درششمین روز تهاجم جنگ طلبان آمریکایی واسرائیلی به جغرافیای ایران،خبرهای نگران کننده ای ازوضعیت زندانیان سیاسی وجابجایی زندانیان وتهاجم به آنها،افکارعمومی جامعه ایران و ایرانیان خارج ازکشور را نگران کرده است . .... سپاه بخشهایی اززندانیان سیاسی زندان اوین را به پایگاههای سپاه انتقال داده اند. بدون اینکه روشن گردد کدام بخش از زندانیان سیاسی و به کدام پایگاه انتقال داده اند.این خبرنگرانی جدّی در بین خانواده های زندانیان سیاسی-عقیدتی وکل جامعه آزادیخواهی ایران فراهم آورده است. چراکه امروزازسری برنامه های تهاجم امپریالیستی (آمریکا و متحدش اسرائیل)،موشک باران پایگاههاوقرارگاههای سپاه است وهمگان بدون اطلاع ازمحل اسقرارزندانیان سیاسی،به سهم خویش نگران این جابجایی اند . درمقابل همه نگرانی های یاد شده بالا،ازپس جنبش های اجتماعی سال های اخیر وبرآمد های آن و خاصه موج وسیع دستگیری های دی ماه ۱۴۰۴شاهد بودیم امروزهزاران هزار زندانی سیاسی زن ومرد، جوان وسالخورده درزندان های سراسرایران هستند که جانشان درخطراست. خانواده‌ها ی زندانیان سیاسی وعقیدتی خاصه درمناطق جنگی،نگران عزیزان خودهستند.خواست آزادی بی قیدوشرط زندانیان سیاسی، خواست اصلی وهمگانی جامعه است.هرگونه پیش آمد خطرباری که متوجه زندانیان سیاسی-عقیدتی وعادی گردد، مسئولیت مستقیم جان زندانیان برعهده دستگاه قضائی است.

دی ماه ۱۴۰۴ امسال آوارعظیمی از کشتار و نفرت به جا مانده ازجنایت آفریده شده حاکمیت اسلامی در دل اعتراضات و تجمعات خیابانی درجای جای کشورنشانی از خود به جای گذاشت که در حیات تمامیت نظام در برابر چشمان مردم، ولع سبعیت با وجود قطع اینترنت و شبکه‌های ارتباط در درون کشور با خارج و بالعکس تا اینجای کحجم درهم تنیده‌ی جنایتی که برسنگفرش‌های خیابان‌ها و کوچه پس کوچه‌های شهرها نقش بسته، چنان تکانه‌ی هولناکی را بر دل و جان آدمی وارد می‌آورد که کل جامعه درون و برون کشور، هرچند با سکوتی دشوار همراه بود، آنگاه که به خود آمد، صدایش به بیرون پرت شد و شاعر فروتن و آوازخوان‌مان "سیاووش میرزاده" بدین مناسبت با شعرش تو را به سال‌های سیاه دهه‌ی سی می‌برد آنجا که اخوان ثالث در سروده‌ی فراموش نشدنی "قاصدک"می‌گوید: "ابرهای همه عالم شب وُ روز در دلم می‌گریند..."*ار که ثبت شده، نشان از نمایش سرزمین سوخته‌ای‌ست که داغ آن به درون بیشمار خانه‌ها راه یافته است.....

درنتیجه ی کشتارمعترضان ومردم بی دفاع دردی ماه ۱۴۰۴ آوار عظیمی به وسعت جغرافیای کشورمان برجامعه فروریخته ‌اند، برابر این ترومای جمعی،ما ازپا نیافتادگان امروز، به جای داد و فریاد و شعارهای سیاسی بی حاصل واغلب کم بها، باید بتوانیم درخانه‌ها را به صدا درآورده و به جای حرافی و ادعای میدان‌داری، با تمام توان و به هر شیوه و شکلی که می‌توانیم، این لحظه‌های اضطراب و شُوک کشنده‌ی حادث شده بر هم‌میهنانمان را در حد توانمان التیام بخشیم. .... کلام آخر:درخیزش نان واحیای کرامت انسانی، دربرابر رویداد تلخ دی ماه۱۴۰۴کشورمان،ما خود رااز راه دورو تبعیدی ناخواسته در کنار خانواده های داغداروهمدرد باایستادگی انان برای وامخواهی جنبش دادخواهی می یابیم، در برابر موج وسیع بازداشت شدگان دی ماه ۱۴۰۴ و گسیل آنها به زندان های پُرشمارایران، همچنین خود را درکنار خانواده های بازداشت شدگان وفریاد رسای یکایک زندانیان سیاسی زیرشکنجه وبازجویی ومنتظراحکام سخت درسراسرجهان هم آوا می دانیم . برای مبارزه به کلیت نظام اسلامی،خود را وامدار همه زندانیان سیاسی با هر گرایش ومنظرفکری،با فریادآزادی «زندانی سیاسی،بی قید وشرط آزادبایدگردد»،«ترور،شکنجه واعدام،ملغی بایدگردد»،«نه به جنک،نه به تجاوز خارجی» درامراستمرار مبارزه بدل خواهیم نمود... باید بدانیم که جامعه ما، نیازمند این است که ازشوک این قتل‌عام جمعی وسیاست ارعاب سراسری "میهنِ گربه‌سان"مان، بیرون آید و باید به هر روش وبا هرتوان به یاری وهمدردی هم برخیزیم که لاجرم دیریا زود این جامعه بازمی‌باید،تاسلاح خود را برای تکانه‌های بعدی اجتماعی صیقل دهد!

مردم ایران ازآغازخیزش اعتراضی هشتم دی ماه ۱۴۰۴همواره با آهنگ و سرعت مطلوب ومنطقی پیشروی می کردند؛به فاصله کوتاهی اعتراضات درنزدیک به ۲۰۰ شهرو در۳۱ استان، گسترش یافته بود.فرمان مداخله از خارج کشورنقشه راه راعوض کرد وسرکوب همه جانبه ترآغازگردید. دامنه اعتراضات باقطع اینترنت وتعطیلی شبکه های اجتماعی خبررسان کشور، دایره اطلاع رسانی به افکارعمومی جامعه وجهان به صفر رسید. ... حمله نظامی محدود ویا "نقطه زنی"پیشنهادشده خانم شیرین عبادی و شرکا، نه تنهاراه نجات مردم مابلکه ضربه سنگین به مبارزه مستقل ضد دیکتاتوری آنان است و چنانچه حادث شود،می تواند منطقه را بسوی بی ثباتی گسترده ترسوق دهند. تاکید می کنم سناریوی حمله ی نظامی گسترده تر، پیامد های دارد که هیچکس قادربه کنترل آن نیست. این موج بی ثباتی عمیق از شکل گیری دیکتاتوری نظامی جدید تا خطر تجزیه ایران یا تبدیل شدن آن به میدان رقابت قدرت های جهان و آزمایش سلاح های آنان، این همه مسیر آینده ای امن تر برای مردمان ایران و زیرساخت های جامعه ما نمی سازد . باری آزادی نه بامداخله خارجی وتحمیل جنگ اربابان امپریالیستی و موشک ها و پهبادهای گسیل شده اسرائیل و ناوهای اقیانوس پیمای آمریکا، بدست نمی آید، بلکه تنها و تنها با اراده مردمان جامعه ما متحقق خواهد شد.

موج جدید اعتراض و تظاهرات بازاریان تهران در یکشنبه ۷ دی‌ماه ۱۴۰۴، به افزایش تقریباً روزانه‌ی قیمت‌ها و عبور دلار از مرز یکصد و چهل (۱۴۰) هزار تومان، خشم و نگرانی شدیدی نسبت به گذران زندگی و آینده‌ی آنان در میان مردم مطالبه‌گر فراهم آورده است. این اعتراض از بازار تهران، حول گستردگی فقر ساختاری، غارت سازمان‌یافته، سرکوب سیستماتیک، اعدام‌های گسترده، تبعیض جنسیتی و ملی، و نابودی سازمان‌یافته‌ی کرامت انسانی و غیره شکل گرفت. ..... نباید اجازه داد که سایبری‌های حکومتی، برای تفرقه‌اندازی با سردادن شعارهای دهان‌پرکن و انحرافی در صفوف مبارزه مشترک مردم، با ساختن کلیپ‌های صدا‌سازی‌شده رخنه کنند و صف این مبارزه‌ی عدالت‌جویانه را منحرف سازند. .... پیکار برای نان، اگر به پیکار برای آزادی گره نخورد، ناتمام می‌ماند؛ و پیکار برای آزادی، بدون عدالت اجتماعی، بی‌ریشه خواهد بود. امروز بیش از هر زمان، با همدلی، همدردی و همبستگی گسترده باید این دو پیکار را متحداً به پیش برد و همچنان پرچم حمایت گسترده در هم‌صدایی با مبارزات انقلابی مردم ایران و جنبش‌های اجتماعی را برافراشته نگاه داشت.

تضاد بین کار و سرمایه در هر جامعه کارگری، هر نیروی کار و کارگری را وامی‌دارد که پیش از ورود به بازار کار و آغاز فعالیت رسمی، ابتدا با انواع قرارداد کار آشنا شده، شرایط هرکدام را بشناسد و سپس با توجه به نکات قانونی مرتبط با آن‌ها، نوعیت قرارداد کاری خود را امضا کند. چرا که قرارداد کار، صرفاً یک کاغذ اداری نیست، بلکه تعیین‌کننده‌ی امنیت شغلی، معیشت و حتی آینده‌ی زندگی کارگر است. ... حاصل کلام آن‌که؛ در برابر این وضعیت، راهکارها روشن‌اند: تقویت نظارت بر قراردادهای کاری، اصلاح قانون کار، محدود کردن قراردادهای موقت، الزام به تبدیل آن‌ها به قرارداد دائم پس از مدت مشخص، تشویق کارفرمایان به استخدام پایدار، و مهم‌تر از همه، افزایش آگاهی کارگران از حقوق قانونی خود.

به بهانه خودکشی دو پرستار در کرمانشاه «میلاد مروتی» ۲۵ ساله، پرستار اورژانس بیمارستان «امام خمینی» کرمانشاه و «شیدا ارزانی»، پرستار بیمارستان «امام رضا» از مراکز درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، به فاصله دو روز در آذرماه، به دلیل آنچه «فرسودگی شغلی» عنوان شده، از طریق خودکشی به زندگی خود پایان دادند. میلاد مروتی در آخرین پست اینستاگرامی خود نوشته بود: «خواستم اندوه را به پایان برسانم، نتوانستم… خود را به پایان رسانم». همچنین شیدا ارزانی روز یکشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۴ جان خود را گرفت.... راه نجات، نه از بالا و نه با اصلاحات نمایشی، بلکه در همبستگی آگاهانه و اتحاد عمل مستقل کادر درمان نهفته است. پرستاران، پزشکان و رزیدنت‌ها تنها با اتکا به نیروی جمعی خود، با پیوند فعال با دیگر جنبش‌های اجتماعی عدالت‌خواه و استفاده از ابزارهای واقعی مانند تجمع، اعتراض سازمان‌یافته و اعتصاب سراسری می‌توانند معادله ناعادلانه قدرت در نظام سلامت را تغییر دهند.

تجمع بیش از پنج هزار نفر از کارگران زحمتکش و شریف پیمانکاری پارس جنوبی، به‌همراه خانواده‌هایشان و از بخش‌های مختلف پالایشگاه‌های نفت، پس از ۱۸ هفته پیگیری بی‌وقفه‌ی کارگران مجتمع‌ها و پالایشگاه‌های پیمانکاری پارس جنوبی در عسلویه، روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴ با برگزاری راهپیمایی اعتراضی شکل گرفت؛ آن هم در شرایطی که نیروهای امنیتی تلاش‌های گسترده‌ای برای ممانعت از این حرکت اعتراضی به‌کار بستند.... تجمع پنج‌هزار نفره‌ی کارگران پارس جنوبی نمونه‌ای بارز از سازماندهی شبکه‌ای کارگری است؛ شکلی از بسیج و اقدام جمعی که در غیاب اتحادیه‌های رسمی، از طریق شبکه‌های غیررسمی، پیام‌رسان‌ها، حلقه‌های ارتباطی روزمره و همبستگی کارگران شکل گرفته و به کنشی خیابانی و ملموس انجامیده است. تجمع پنج‌هزارنفری پارس جنوبی، فقط یک اعتراض نبود؛نشانه‌ای بود از بلوغ تجربه‌ی مبارزاتی طبقه‌ی کارگر ایران. نشانه‌ای از این‌که در غیاب تشکل‌های رسمی، کارگران راه خود را پیدا می‌کنند. این تجربه، نه تصادفی است و نه تکرارنشدنی. پارس جنوبی نشان داد که طبقهی کارگر ایران در غیاب تشکلهای رسمی، راههای خود را برای همبستگی و مقاومت پیدا کرده است. این صدا خاموششدنی نیست. بی‌تردید، پارس جنوبی یکی از ایستگاه‌های مهم این مسیر است. این حرکت اعتراضی، نمادی روشن از آگاهی، همبستگی و اراده‌ی راسخ طبقه‌ی کارگر ایران برای دستیابی به حقوق پایمال‌شده‌ی خود و هم‌طبقه‌ای‌هایشان است؛ اراده‌ای که نشان می‌دهد مطالبات بدیهی و قانونی کارگران، همچنان زنده و پیگیرانه درمیدان حضوردارد. این یادداشت را بعدتر نیز دنبال خواهم کرد .

هفتاد و دو (۷۲) سال پیش، چهارماه بعد از کودتای ۲۸ مرداد، در تاریخ ۱۶ آذر ۱۳۳۲، در روزی که نیکسون برای اطمینان از تحکیم روابط بعد از کودتا وارد ایران می‌شد، دانشجویان در دانشگاه تهران در اعتراض به نقش سیا و ام.آی.۶ در سرنگونی دولت دمکراتیک مصدق، به پا خاستند و با شعار «اتحاد، مبارزه، پیروزی» در برابر قوای سرکوب ایستادند. از آن روز تا به امروز، ۱۶ آذر، روز مبارزه با استبداد سلطنتی و امپریالیسم و دیکتاتوری مذهبی نام گرفت و دانشجویان این روز را تجلّی اراده این مبارزه می‌شناسند.... ۱۶ آذر برای ما یک مراسم سالانه نیست؛ یک تعهد است: تعهد به اینکه ظلم را عادی نکنیم، سرکوب را فراموش نکنیم، و در برابر هر شکل از دخالت خارجی و استبداد داخلی بایستیم. باری، جنبش دانشجویی در سراسر دانشگاه‌های کشور به نماد آزادی‌خواهی در برابر نظام (شاه و شیخ) بدل به سنبل جنبش آزادی‌جویی، سنگر مبارزه برای دستیابی به برابری‌طلبی و دمکراسی‌خواهی و جنبش دادخواهی، از دیرباز تا به امروز هستند و در این مبارزه تاریخ‌ساز از پای نمی‌نشینند.

پیرو اعلامیه‌ی کانال رسمی فرهنگیان، میانگین خط فقر به ۵۵ میلیون تومان رسید! برآوردهای آبان‌ماه ۱۴۰۴ نشان می‌دهد که خط فقر خانوار چهار نفره در کلان‌شهرهای ایران بیش از ۸۰ میلیون تومان و در شهرهای کوچک بین ۴۰ تا ۴۵ میلیون تومان است. با توجه به توزیع جمعیت، میانگین خط فقر در سطح کشور حدود ۵۵ میلیون تومان محاسبه می‌شود؛ عددی که هم‌اکنون به‌عنوان معیار "میانگین ملی خط فقر" شناخته می‌شود. همه‌ی این رخدادهای ناهمگون و غم‌انگیز زمانی رخ می‌دهد که خامنه‌ای و فرزندانش، روحانیت و همه‌ی دست‌اندرکاران حکومتی در ناز و نعمت زندگی می‌کنند و انگل‌زاده‌هایشان در بهترین ایالت‌های آمریکا و اروپا زندگی لاکچری دارند. به ساده‌ترین نشانه باید گفت: انفجار دوباره‌ی تورم خوراکی‌ها، آبان‌ماه را داغ‌تر از همیشه و در آذرماه بیداد خواهد کرد!..... باید با صراحت اعلان داشت: مادامیکه بازنشستگان در سازمان واحد و سراسری خویش متشکل نگردند و سازمان نیابند و به شکل پراکنده به میدان آیند، "سازمان تأمین اجتماعی" که نه نماینده‌ی کارگران‌اند و نه نماینده‌ی بازنشستگان و در عمل به دلیل انتصابی بودن مدیریت، بیشتر بازوی مالی فسادپرور دولت است تا نهاد حافظ حقوق بین‌النسلی بیمه‌شدگان؛ و نه "سازمان آتیه‌سازان حافظ" که یک شرکت وابسته به دولت، فاقد نظارت مؤثر و خارج از رقابت واقعی است؛ طبیعتاً منافع خود را مقدم بر امنیت درمانی بازنشستگان می‌گذارد. باید گفت: هر دوی این تشکیلات در ساختار فعلی حافظ منافع اعضای خود یعنی بازنشستگان نبوده و نیستند. این دو ساختار یعنی هم صندوق اصلی و هم پیمانکار تکمیلی، باید به دولت و افکار عمومی پاسخ دهند. از این‌رو نتیجه‌ی وضعیت کنونی روشن است: بازنشسته هزینه می‌دهد ولی خدمات نمی‌گیرد! و در این میان هیچ نهادی پاسخ‌گو نیست؛ هر دو بیشتر منطق مالی بیرونی خود را دنبال می‌کنند و منافع درمانی و زیستی میلیون‌ها تن از بازنشستگان سراسر کشور ایران را مد نظر خود نداشته و ندارند!

در ایران امروز، فقر دیگر یک واژه نیست؛ یک واقعیت روزمره است. مثل هوای مسموم، همه‌جا حضور دارد و نفس‌ها را می‌گیرد. نشانه‌های فقر در سراسر جامعه ایران آن‌حد فاجعه‌بار است که تکرار آن نامکرر است، بلکه بسان زخم کهنه‌ای است که هر روز عمیق‌تر می‌شود. در مملکت ایران، در لحظه حاضر، پیروزی و موفقیتی برای آحاد مردم در کار نیست. .... نتیجه آنکه : امروز همه می‌دانند بحران از کجاست و چراست. همه می‌دانند چه سیاست‌هایی این مردم را به این وضعیت رسانده است. اما سؤال تعیین‌کننده این است: جامعه‌ای که متشکل نیست، سازمان ندارد، و صدای واحدی ندارد.چه زمانی آن نیروی خاموش شده،آن جمعیت میلیونیِ زیر فشار فقر،اراده خواهند کرد که این نظم فقرساز را متوقف کنند؟ درایران امروز خطر فلاکت عمومی تقدیر نیست؛ سیاست است. تا زمانی که مردم برای پایان آن به صحنه نیایند، متشکل نشوند و خود را سازمان ندهند .این چرخه‌ی فرساینده ادامه خواهد داشت. بنابراین لازم است متشکل شویم . خود را در تشکل های محیط زندگی - کار و در صحنه نمایش خیابانی، سازمان مستقل خود را فراهم آوریم و به مبارزه متشکل و پیوسته خود برای از بین بردن این همه بنیاد های فساد آفرین در عمل اجتماعی به خدمت گیریم

اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران یا آبان خونین، مجموعهٔ اعتراضات مردمی و ضد حکومتی در سراسر ایران بود که در نیمه‌شب ۲۴ آبان ۱۳۹۸ شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران، بدون اطلاع‌رسانی قبلی اعلام کرد که سهمیه‌بندی بنزین دوباره آغاز شده است. پس از انجام مجدد سهمیه‌بندی بنزین در ایران و افزایش ۲۰۰ درصدی قیمت بنزین اعتراضاتی را در پی داشت. این اعتراضات که عمدتاً در محلات کارگری و فقیرنشین شهری متمرکز و در ابتدا مسالمت‌آمیز بود، در واکنش به افزایش قیمت بنزین آغاز شد ولی سپس نظام ایران و رهبران روحانی آن را هدف گرفت. براساس گزارش نهادهای امنیتی ایران، ۲۹ استان و صدها شهردستخوش ناآرامی‌های پس از افزایش قیمت بنزین بودند.... چنان‌که این نیروی عظیم اجتماعی کف خیابان که اکنون پراکنده‌اند با روشنفکران و فعالان اجتماعی پایبند به دموکراسی و آزادی در داخل کشور که منفرد مانده‌اند، پیوند یابند، می‌توانند راه حلی برای اعمال فشار جدی بر حاکمیت و عقب نشینی آن بیایند. این راه حل می‌تواند از درون تأسیس یک نهاد سیاسی یا سازمانی مستقل فراگیر که قدرت سازماندهی و پیوند با بدنه‌ی اجتماعی را از طریق نیروی اعتراضات صنفی روزانه و فراگیر در می‌یابد تشکیل گردد... نباید تردید داشت که دمکراسی موهبتی الهی نیست که طی یک روز آفتابی آن را برسینی بگذارند و برما هدیه کنند بلکه امری زمینی ودست یافتنی است و برای وصول وتحقق آن باید با دشمنان آزادی و دمکراسی جنگید وبه این جنگ باورداشت!

دستگیری موج وسیع مترجمین، نویسندگان، ناشرین- اقتصاد دانان و نیروهای چپ عدالتخواه و تحول طلب، خاموش کردن چندین باره صدای چپ و وجدان بیدار عدالت خواهی، نشانه وحشت نظام از گسترش صدای اعتراض جنبش تحول طلب در کف جامعه است . دزدیدن چپ و به زندان کشاندنن یکایک آنان محکوم است! دیگر بار به مانند دهه شصت(۶۰) مشخصا به پیگرد روشنفکران جامعه‌گرا و تحول طلب روی آورده‌اند، روشنفکرانی که در اندیشه جامعه هستند و زحمتکشان و ارتقاء سطح زندگی زحمتکشان کشور،همه عرصه های فعالیت های اجتماعی کشور را در کانون فکر و فعالیت خود قرار داده‌اند.... این رویداد تازه ای نیست؛ سرکوب، سانسور، زندان و حذف فیزیکی و اجتماعی دگراندیشان هم در نظام سلطنتی توسط ساواک و هم از نخستین روزهای استقرار جمهوری اسلامی بخشی بنیادی از منطق حکمرانی آن بوده است. اما آنچه اکنون در جریان است، موجی تصادفی یا تاکتیکی نیست؛ بلکه مرحله‌ای تازه در استراتژی بقای نظام است: تشدید سرکوب آگاهانه و هدفمند برای فلج‌کردن نطفه‌های سازمان‌یابی اجتماعی، جلوگیری از پیوند میان جنبش‌های کارگری، دانشجویی و زنان، مبارزان ملیت های گوناگون ساکن ایران و ایجاد فضای رعب پیش از آن‌که بحران‌های اقتصادی و سیاسی به انفجار برسند.

روز هفدهم اکتبر برابر (جمعه ۲۵ مهرماه) روز جهانی ریشه‌کنی فقر بود. بر اساس اعلام وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در دولت قبل، ۳۰ درصد از افراد جامعه، یعنی حدود ۲۵ میلیون نفر از مردم ایران، در فقر زندگی می‌کنند. این یعنی نمایش عمومی مرگ جامعه بر اثر نداشتن و گسترش فقر، بی‌خانمانی و فلاکت توده‌ی بی‌چیزان کشور.... دولت چهاردهم خود را «دولت بی‌صدایان» نامید، اما در عمل، صدای صاحبان زر و زور و تزویر از همیشه بلندتر است و دولت نیز به‌جای بی‌صدایان، حامی صاحبان صدا شده است.... *امروز فقر در ایران، نه از کمبود منابع، بلکه از "غارت سازمان‌یافته" برمی‌خیزد. هر مدیر فاسد و هر آقازاده‌ی تازه‌به‌دوران‌رسیده با زندگی اشرافی خود، سهمی از نان مردم را ربوده است. *جمهوری اسلامی در ظاهر با فقر می‌جنگد، اما در واقع آن را بازتولید می‌کند. اقتصادی که بر پایه‌ی رانت و انحصار بنا شده باشد، ثروت را از پایین به بالا می‌مکد و نابرابری را در لباس دین بازتولید می‌نماید. *نظامی که روزی از «کوخ‌نشینان» در برابر «کاخ‌نشینان» دفاع می‌کرد، امروز خود در برج‌های بلند و زیر چلچراغ‌های میلیارد دلاری جا خوش کرده است. *دشمن، دیگر بیرون از مرزها نیست؛ دشمن در خانه است، پشت میزهای قدرت. در جامعه‌ای که مردم گرسنه‌اند، شعارهای اخلاقی و سخن گفتن از دین و ایمان اعتباری ندارد.

درسال‌های اخیر، وضعیت صندوق‌های بازنشستگی، به‌ویژه صندوق ذخیره‌ی فرهنگیان و عملکرد سازمان تامین اجتماعی، توجه بسیاری از پژوهشگران، فعالان اجتماعی و اعضای این صندوق‌ها را به‌خود جلب کرده است. اهمیت این موضوع نه‌تنها در ابعاد نظری، بلکه در حیطه‌ی عملی نیز ملموس است، زیرا پیامدهای بحران‌آفرین آن، پایداری مالی بازنشستگان و اعتماد بین‌نسلی را به‌گونه‌ای مستقیم و چشم‌گیر تحت تاثیر قرار می‌دهد. بحران صندوق‌های بازنشستگی، ناشی از کسری منابع، مدیریت ناکارآمد، ضعف شفافیت و فقدان نظارت دقیق است و این امر باعث کاهش اعتماد عمومی و ایجاد نگرانی بین‌النسلی شده است. این مقاله می‌کوشد تحلیلی جامع از بحران صندوق‌های بازنشستگی ارائه دهد، صندوق‌هایی که اساساً برای تضمین امنیت دوران سالمندی کارگران، معلمان و سایر مزدبگیران تاسیس شدند، اما امروز خود به کانون بی‌اعتمادی و ناکارآمدی تبدیل شده‌اند.